สมาคมนามธารีสังคัต : ศาสนาซิกข์

สมาคมนามธารีสังคัตแห่งประเทศไทย

ประวัติความเป็นมา

ศาสนาซิกข์-นามธารี (Sikh-Namdhari) นั้นเป็นศาสนาซึ่งมีชื่อตามลักษณะคำสอนของศาสนา เพราะคำว่า “ซิกข์” (Sikh) มีรากศัพท์มาจากคำว่า “สิข” เป็นภาษาปัญจาบี ตรงกับคำในภาษาบาลีว่า “สิกขา” หรือ “สิกขะ” ส่วนในภาษาสันสกฤตตรงกับคำว่า “ศิษย์” หรือ “ศิษยะ” ซึ่งหมายถึง ผู้ศึกษา ผู้ใฝ่เรียน ลูกศิษย์หรือสาวก ดังนั้น ทุกคนจึงเป็นศิษย์ของครู หรือ “คุรุ” (Guru) ซึ่งหมายถึงองค์พระศาสดา และการเข้าถึงหลักธรรมของศาสนาจะต้องผ่านทาง “คุรุ” หรือครูเท่านั้น จึงทำให้ต้องมี “คุรุ” สืบต่อมาโดยตลอดไม่ขาดช่วงจนถึงปัจจุบัน

“นามธารี” (Namdhari) แปลว่า ผู้ซึ่งเทิดทูนธำรงค์รักษาให้ทรงไว้ซึ่งพระนามของพระผู้เป็นเจ้า หรือผู้ยึดมั่นในพระนามของพระผู้เป็นเจ้า (“นาม” หมายถึง พระนามของพระผู้เป็นเจ้า  ส่วน “ธารี” หมายถึงการธำรงรักษา) จึงกล่าวได้ว่า ชาวซิกข์-นามธารี คือผู้ที่มีความรัก เชื่อถือศรัทธา และยึดมั่นในองค์พระผู้เป็นเจ้าเพียงพระองค์เดียว โดยเชื่อฟังคำสั่งสอนขององค์พระศาสดาผู้ยังดำรงพระชนม์ชีพอยู่ เสมือนอาจารย์ผู้สั่งสอนศิษย์

ชาวซิกข์-นามธารีเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนเกิดมาล้วนต้องได้รับการศึกษาวิชาต่าง ๆ จากครูบาอาจารย์เสมอ ไม่เว้นแม้แต่ในเรื่องของการดำเนินชีวิต และการแสวงหาหนทางสู่ความหลุดพ้นด้วยการสวดภาวนาอธิษฐาน และปฏิบัติตามคำแนะนำสั่งสอนทุกประการขององค์พระศาสดาทุกพระองค์ด้วยความศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีทุกคนในฐานะ “ศิษย์” จึงต้องมี “ครู” เพื่อเป็นผู้ให้แสงสว่างในจิตใจทำให้เกิดปัญญา ชี้นำแนะแนวเส้นทางการดำเนินชีวิตที่ถูกต้องได้ชัดเจนเพื่อให้ถึงจุดหมายเสมอตลอดอายุขัย และการเข้าถึงพระผู้เป็นเจ้าจะสำเร็จได้ก็ย่อมต้องผ่านทาง “คุรุ” หรือองค์พระศาสดาผู้เทิดทูน และยึดมั่นในพระนามของพระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น

ศาสนาซิกข์ก่อตั้งโดยองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ นานัก เทพ ยี โดยนับจากปีที่พระองค์ทรงประสูติ คือในพ.ศ. 2012 (ค.ศ. 1469) สถานที่กำเนิดศาสนาซิกข์คือ สถานที่ซึ่งองค์พระปฐมศาสดา ศิริ สัตคุรุ นานัก เทพ ยี ทรงประสูติ ณ หมู่บ้าน ตัลวันดี (Talwandi) ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 30 ไมล์ของเมืองละฮอร์ (Lahore) บนฝั่งแม่น้ำราวี (Ravi) (ซึ่งแตกสาขามาจากแม่น้ำสินธุ) ตำบล เชคปุระ (Shekpura) ในปัจจุบันอยู่ในประเทศปากีสถาน (Pakistan) โดยภายหลังชื่อหมู่บ้านได้ถูกเปลี่ยนเป็น “นันกานะ ซาฮิบ” (Nankana Sahib) ซึ่งแปลว่า เมืองของท่านนานัก (นานักนคร) เพื่อเทิดพระเกียรติองค์พระศาสดา

องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ นานัก เทพ ยี ทรงปฏิเสธพิธีกรรมต่าง ๆ ที่งมงายและไร้เหตุผล เช่น การเชื่อถือในโชคลาง หรือในเวทมนตร์คาถาใด ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้คนสมัยนั้นเลื่อมใสยึดถือเป็นสรณะ องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ นานัก เทพ ยี ตลอดจนพระศาสดาทุกพระองค์ที่สืบทอดต่อจากพระองค์ได้ทรงวางรากฐานการปฏิบัติตนให้เป็นแบบอย่างอันงดงามในการดำรงชีวิตในกรอบแห่งศีลธรรม และในขณะเดียวกันก็ยังคงมีส่วนร่วมต่อบทบาทอันเข้มแข็งในสังคมฆราวาส (ทางโลก) ควบคู่กันไป

            นับตั้งแต่สมัยขององค์พระปฐมบรมศาสดา ศิริ สัตคุรุ นานัก เทพ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 1) ได้ก่อตั้งศาสนาซิกข์ขึ้น และสืบต่อเนื่องมาจนถึงสมัยขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ เตค บาฮา ดูร ยี (พระศาสดาองค์ที่ 9) ศาสนิกชนชาวซิกข์ได้ร่วมกันปกป้องเสรีภาพในการเลือกนับถือศาสนาในขณะนั้นมาโดยตลอด เรื่อยมาจนถึงสมัยขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ โคบินด์ ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 10) รูปแบบ และแนวทางจึงได้เปลี่ยนแปลงไป โดยทรงปลูกฝังรากฐานของศาสนาซิกข์อันบริสุทธิ์ให้หยั่งลึกลงไปในชีวิตของศาสนิกชน โดยในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2242 (ค.ศ. 1699) ซึ่งตรงกับเดือน “วีสาขี” ในภาษาปัญจาบี ณ เมือง “อนันต์ ปุร ซาฮิบ” พระองค์ได้ทรงเรียกประชุมบรรดาบัณฑิตพราหมณ์ และศาสนิกชนของพระองค์ เพื่อพระราชทานน้ำอมฤต (น้ำสาบานศักดิ์สิทธิ์) เป็นครั้งแรกแก่ศาสนิกชน 5 ท่าน โดยมีชื่อเรียกว่า “ปัญจะ ปิอาเร” (Panja Pyare แปลว่าศิษย์ผู้เป็นที่รักทั้ง 5) ซึ่งถือเป็นพิธีกรรมอันสำคัญยิ่ง มีการสวดมนต์ ร้องเพลงสรรเสริญพระผู้เป็นเจ้า และการอ่านพระมหาคัมภีร์ อีกทั้งตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาชายชาวซิกข์จะมีคำว่า “ซิงห์” ต่อท้ายชื่อทุกคน และสตรีชาวซิกข์จะมีคำว่า “กอร์” ต่อท้ายชื่อทุกคน และศาสนิกชนชาวซิกข์ทุกคนจะต้องเก็บรักษาสัญลักษณ์ทั้ง 5 ประการทางศาสนาติดตัวไว้ตลอดเวลาอีกด้วย

            ตามความเชื่อของชาวซิกข์-นามธารี ก่อนที่องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ โคบินด์ ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 10) จากโลกนี้ไป พระองค์ได้ทรงเสด็จไปที่เมือง “ฮัชโร” เพื่อพระราชทานอำนาจของพระองค์ให้กับองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ บาลัก ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 11) ที่ชาวซิกข์-นามธารีนับถือศรัทธา ซึ่งในสมัยนั้นศาสนิกชนของพระองค์ส่วนใหญ่กำลังหลงลืมธรรม และคำสั่งสอนขององค์พระศาสดา เป็นเหตุให้แนวทางการดำเนินชีวิตผิดเพี้ยนไป

ด้วยเหตุนี้องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงได้ทรงอวตารลงมาในรูปขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี  (พระศาสดาองค์ที่ 12) ของชาวซิกข์-นามธารี โดยได้ทรงอวตารลงมาในกระท่อมของช่างไม้ผู้ยากจน ช่วงเช้ามืดของวันพฤหัสบดี แห่งวสันตฤดูซึ่งตรงกับปี พ.ศ. 2359 (ค.ศ. 1816) ณ เมืองเล็ก ๆ ในจังหวัด “ลูเดียนา” แห่งรัฐปัญจาบ ซึ่งบิดาของพระองค์มีนามว่า “ยัสสา ซิงห์” ส่วนมารดามีนามว่า “ซาดา กอร์” ในช่วงวัยหนุ่มพระองค์ได้ทรงเข้ารับราชการทหารในกองทัพของมหาราชา “รันยิต ซิงห์” และได้ทรงเสด็จไปยังเมือง “ฮัชโร” ซึ่ง ณ ที่นั้นองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ บาลัก ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 11) ได้ทรงประทานพระราชอำนาจของพระองค์ให้กับองค์พระศาดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12) พร้อมกับมีรับสั่งว่า “ให้พระองค์บำเพ็ญเพียรภาวนาสวดมนต์ด้วยพระองค์เอง และสั่งสอนเผยแพร่วิธีการสวดมนต์ให้กับผู้อื่นด้วย”

ในวันที่12 เมษายน พ.ศ. 2400 (ค.ศ. 1857 ในช่วงวันสงกรานต์เดือนเมษายน ซึ่งถือเป็นวันขึ้นปีใหม่) องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12) ได้ทรงสังคยานาศาสนาซิกข์-นามธารี โดยเชิญ “ปัญจะ ปิอาเร” (ศิษย์ผู้เป็นที่รักทั้งห้า) ขึ้นมารับน้ำอมฤต และได้ทรงสังคายนารูปแบบของศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีขึ้นใหม่ในนาม “นามธารี ซันต์ คาลซ่า” ซึ่งมีความหมายว่า “นักบุญบริสุทธิ์ผู้มีพระนามของพระผู้เป็นเจ้าสถิตอยู่ในจิตวิญญาณ ทั้งนี้ พระองค์ยังได้ทรงพระเมตตาเพิ่มสิทธิเสรีภาพแก่สตรีให้มากขึ้น ด้วยการห้ามประเพณีการฆ่าทารกเพศหญิงแรกเกิด เพราะครอบครัวชาวอินเดียส่วนใหญ่ในสมัยนั้นล้วนแต่อยากได้บุตรชายเพื่อสืบสกุล ทรงให้เลิกการเรียกร้องและรับสินสอดทองหมั้นต่าง ๆ อีกทั้งยังห้ามไม่ให้เด็กหญิงอายุต่ำกว่า 16 ปี เข้าพิธีแต่งงานด้วย

            ในสมัยนั้นองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12) ค้นหาชาวซิกข์-นามธารีที่ปฏิบัติตนถูกต้องสมบูรณ์แบบตามหลักศาสนาได้ยาก พระองค์จึงได้ทรงชักชวนชี้นำศาสนิกชนผู้หลงผิดประพฤติปฏิบัติตนออกนอกลู่นอกทางทั้งหลายให้ได้มีโอกาสรับพระราชทาน “พระนาม” (คำสวดมนต์) และนำเข้าสู่ความเป็นสานุศิษย์ของพระองค์ตามหลักการของศาสนาซิกข์-นามธารีที่สมบูรณ์ทรงรื้อฟื้นพิธีกรรมปรัมปราให้บริสุทธิ์ตามศาสตร์ และวัฒนธรรมดั้งเดิมขึ้นมาอีกครั้ง อันได้แก่ พิธีกรรมทางศาสนา Hawan Varni  การสวดมนต์ Naam Simran การอ่านพระคัมภีร์ การสนานกายให้สะอาดบริสุทธิ์ (การอาบน้ำตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า) การร้องเพลงสวดสรรเสริญพระผู้เป็นเจ้า และทรงปกป้องคุ้มครองให้สังคมในยุคนั้นได้ออกห่าง และหลุดพ้นจากพิธีกรรมอันช่อฉลหลอกหลวง เช่น การบีบบังคับให้มีการสมรสก่อนวัยอันควร ตลอดจนหลุดพ้นจากพิธีสมรสซึ่งฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือย โดยวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2406 (ค.ศ. 1863) พระองค์ได้ทรงจัดให้มีการสมรสหมู่ขึ้นพร้อมกันถึง 6 คู่ โดยเดินรอบกองไฟ พร้อมกับอ่านบทสวดพระมหาคัมภีร์ เป็นครั้งแรกในเมือง “โคเต” จนเป็นเหตุให้นักบุญจอมปลอมผู้เสียผลประโยชน์ในสมัยนั้นได้รวมตัวกันดำเนินคดีฟ้องร้อง ซึ่งพระองค์เองต้องถูกควบคุมตัว และสู้คดีอยู่เป็นเวลานาน จนในที่สุดพระองค์ได้ชนะคดี และพิธีการสมรสในรูปแบบใหม่นี้จึงได้ถือเป็นรากฐานซึ่งศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีทั่วโลกยึดถือ และนำมาเป็นแนวทางปฏิบัติจนถึงทุกวันนี้

            ประวัติศาสตร์สามารถเป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีว่า ในทุกยุคทุกสมัยที่มหาบุรุษผู้ทรงคุณธรรมลงมายังโลกมนุษย์ย่อมจะมีหมู่มารลงมาควบคู่กันเสมอ ด้วยอิทธิพลของการล่าอาณานิคมของประเทศอังกฤษในสมัยนั้น และการเป็นผู้ริเริ่มต่อต้านรัฐบาลอังกฤษด้วยด้วยวิธีอหิงสา งดการใช้ความรุนแรงเพื่อกอบกู้เอกราชของประเทศอินเดีย ซึ่งต่อมาท่านมหาตมะ คานธี ได้ดำเนินการด้วยวิธีเดียวกันจนประสบความสำเร็จ

ทั้งหมดนี้เป็นเหตุให้องค์พระศาสดาต้องพลัดพรากจากแผ่นดินเกิดไป โดยถูกรัฐบาลอังกฤษนำไปกักบริเวณที่ประเทศพม่า จึงทำให้องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ หริ ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 13) ผู้เป็นพระอนุชาซึ่งได้รับการแต่งตั้งโดยองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12) ทรงเป็นผู้ดูแลรักษาการณ์แทน และสืบต่อมาจนถึงปี พ.ศ. 2449 (ค.ศ. 1906) พระราชอำนาจของพระองค์จึงได้ถูกพระราชทานสืบต่อมายังองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ประตาป ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 14) ซึ่งทรงเป็นพระศาสดาแห่งศาสนาซิกข์-นามธารีพระองค์แรกที่ทรงพระเมตตาเสด็จมาโปรดสานุศิษย์ของพระองค์ ณ กรุงเทพฯ เป็นครั้งแรกในวันพุธที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2477 (ค.ศ. 1934) โดยตลอดพระองค์ได้ทรงเสด็จเดินทางมาประเทศไทยนับรวมได้ถึง 22 ครั้ง

            ในวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2502 (ค.ศ. 1959) เป็นวันที่องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ประตาป ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 14) ได้ทรงเสด็จสวรรคต โดยองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ยัคยิต ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 15) ทรงเป็นผู้ได้รับการแต่งตั้งให้ดูแลสานุศิษย์ของพระองค์สืบต่อมา ซึ่งพระองค์ทรงเมตตาประทานพรแก่ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีที่มีถิ่นพำนักอยู่ในประเทศไทย ด้วยทรงเสด็จมาเยี่ยมเยือนศาสนิกชนของพระองค์หลายครั้ง โดยเสด็จครั้งแรกในเดือน มกราคม พ.ศ. 2504 (ค.ศ. 1961) และทรงเสด็จอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอเพื่อให้สานุศิษย์ของพระองค์ได้มีโอกาสเข้าเฝ้านมัสการ และรับฟังพระธรรมเทศนาตลอดจนคำสั่งสอนเพื่อเตือนสติ และตอกย้ำถึงความสำคัญในการสวดมนต์ปฏิบัติธรรม และเคร่งครัดในการดำเนินชีวิตตามแนวทางคำสั่งสอนขององค์พระศาสดาแห่งศาสนาซิกข์-นามธารีทุกพระองค์

ชาวซิกข์-นามธารีทุกคนถูกปลูกฝังคุณธรรมเข้าไปในชีวิต และจิตวิญญาณตั้งแต่แรกเกิดเสียด้วยซ้ำ เพราะเหตุที่บิดามารดา และบรรพบุรุษก็ดำรงชีวิตอันเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม และความดีงาม รวมทั้งสอดคล้องต่อหลักธรรมชาติ และเน้นความเรียบง่ายตลอดมา ดังคำกล่าวที่ว่า “Simple living, High thinking”

            เมื่อทารกใหม่ได้ลืมตาดูโลกขึ้นมาในครอบครัวของศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารี สิ่งแรกที่จะได้รับคือ “พระนาม” (Naam) ของพระผู้เป็นเจ้าโดยองค์พระศาสดา หรือผู้ที่พระองค์ทรงมอบหมายให้ ซึ่งจำเป็นต้องใช้ในการสวดมนต์ไปตลอดชีวิต โดยจะมีนักบวชประทานพระนามอยู่ข้างหู พร้อมทั้งให้รับน้ำอมฤตด้วย อาหารที่ทารกจะได้รับไปตลอดชีวิตคืออาหารมังสวิรัติซึ่งไม่เบียดเบียนชีวิตของสรรพสัตว์ทั้งปวงเพื่อนำมาบริโภค และล้วนแล้วแต่เป็นอาหารธรรมชาติที่บริสุทธิ์ ฉะนั้นศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีทุกครอบครัวจึงใส่ใจและพิถีพิถันเป็นพิเศษในการประกอบอาหารเสมอ โดยส่วนใหญ่ผู้หญิงในครอบครัวจะสวดมนต์ไปด้วยระหว่างทำอาหารทุกมื้อให้ทุกคนในครอบครัวรับประทาน เพราะถือว่าการทำจิตใจให้สะอาดบริสุทธิ์ระหว่างประกอบอาหารนั้นย่อมทำให้อาหารนั้นบริสุทธิ์มากขึ้นไปด้วยเพื่อให้ผู้รับประทานได้รับแต่สิ่งที่ดีต่อร่างกายและจิตวิญญาณในขณะเดียวกัน โดยศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีส่วนใหญ่มักนำอาหารจากที่บ้านไปทานที่ทำงาน หรือโรงเรียนเสมอ

            ทุกเช้าก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีจะตื่นและอาบน้ำชำระล้างร่างกายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หลังจากนั้นจะชำระล้างจิตใจด้วยการทำสมาธิสวดมนต์ระลึกถึงพระนามของพระผู้เป็นเจ้าเสมอ และพร้อมที่จะออกไปทำงานด้วยกายและใจที่สงบ มีสติและเป็นสมาธิ เฉกเช่นคำกล่าวที่ว่า “มือประกอบกิจ จิตอาราธนา” การดำเนินชีวิตรวมทั้งการค้าขายก็จะคงไว้ซึ่งคุณธรรมเสมอ โดยไม่เอาเปรียบทุกสรรพชีวิตทั้งทางกาย วาจา และใจ ทั้งนี้ชาวซิกข์-นามธารีล้วนถูกปลูกฝังสั่งสอนให้มีจิตสำนึกต่อพระคุณของแผ่นดินที่พำนักอาศัยเสมอ ไม่ว่าจะประกอบกิจการอันใดมักจะให้ความร่วมมือกับทางการ และช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์เสมอ เพราะหลักคำสอนของศาสนาในเรื่องการอุทิศตนเพื่อบำเพ็ญสาธารณประโยชน์ (Sewa) และการอุทิศรายได้ร้อยละ 10 ของตนเพื่อช่วยเหลือผู้ที่เดือนร้อนลำบาก

            ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีมีลักษณะอันโดดเด่นเพราะการแต่งตัว เช่น การโพกศีรษะด้วยผ้าสีขาว การไว้ผมยาว และหนวดเครา ผู้หญิงก็จะไว้ผมยาว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ทางศาสนาที่ตั้งแต่เกิดมาพวกเขาไม่เคยตัดแต่งใด ๆ เลย ปล่อยไว้ตามธรรมชาติเสมอ ที่ข้อมือของศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีทุกเพศทุกวัยจะมีกำไลเหล็กสวมใส่ไว้ คนที่มีลักษณะดังกล่าวเรียกตัวเอง “ซิกข์-นามธารี” และคำเรียกข้างหลังชื่อผู้ชายก็ต้องมีคำว่า “ซิงห์” ซึ่งหมายถึงสิงโต หรือราชสีห์ตามนิยายโบราณว่าเป็นพญาของสัตว์ทั้งหลาย ส่วนผู้หญิงจะมีคำเรียกข้างหลังชื่อว่า “กอร์” ซึ่งหมายถึงหญิงผู้สูงส่ง เพื่อให้เกียรติและยกย่องสตรีเพศ

ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีเป็นผู้มีความขยันหมั่นเพียร ซื่อสัตย์สุจริตต่อหน้าที่และอาชีพของตน ชาวไทยมักรู้จักศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีในแถวสำเพ็ง และพาหุรัด เพราะพวกเขาเป็นพ่อค้าขายผ้าเป็นส่วนมาก

            ในเรื่องของคู่ชีวิต ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีส่วนใหญ่ในสมัยก่อนมักจะให้ผู้ใหญ่ในครอบครัวซึ่งมีประสบการณ์ในเรื่องชีวิตคู่มาแล้วช่วยตัดสินใจเลือกคู่ครองให้ ซึ่งโอกาสในการผิดพลาด และเลิกรากันน้อยมาก พิธีมงคลสมรสของศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีจะถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายและประหยัด ซึ่งบ่อยครั้งที่มีการสมรสหมู่มากกว่าหนึ่งคู่ และศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีทั้งชายหญิงจะถูกปลูกฝังในเรื่องการใช้ธรรมะควบคู่ไปกับการครองเรือนเสมอ

วิถีชีวิตดังกล่าวได้เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ซึ่งศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีส่วนใหญ่ก็พยายามจะรักษาวิถีชีวิตดังกล่าวไว้ โดยให้ดำเนินไปตามหลักศาสนาทุกวันทั้งในด้านความคิด วิจารณญาณ อาหาร และอาชีพอันสุจริต ความยึดมั่นในคุณงามความดี รวมทั้งคุณธรรม การไม่เบียดเบียนทุกสรรพชีวิต สิ่งเหล่านี้หล่อหลอมให้ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีทุกคนได้รับการปลูกฝังให้อยู่อย่างเรียบง่าย และพอเพียงเผื่อแผ่ผู้อื่นเสมอ โดยที่สิ่งเหล่านี้ค่อย ๆ ซึมซับเข้าไปในชีวิตทุกวันจนกลายเป็นความเคยชินในการดำรงชีวิตอันดีงามอย่างไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ยากเลย

ศาสดา ศาสนบุคคล

องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ นานัก เทพ ยี (Sri Satguru Nanak Dev Ji) เป็นผู้สถาปนาศาสนาซิกข์ขึ้น และทรงเล็งเห็นว่าในโลกแห่งกลียุคนี้ จำเป็นอย่างยิ่งที่ศาสนิกชนจะต้องได้รับการสั่งสอนชี้แนะแนวทางการดำเนินชีวิตอย่างถูกต้องจนกว่าจะหลุดพ้นจากวัฎสงสาร จึงได้ทรงดำริให้มีพระศาสดาสืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน และจะสืบต่อไปตลอดจนสิ้นกลียุค ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นยุคสุดท้ายของโลกมนุษย์ตามความเชื่อของชาวซิกข์-นามธารี โดยมีรายพระนามดังนี้

พระศาสดาองค์ที่ 1. ศิริ สัตคุรุ นานัก เทพ ยี (Sri Satguru Nanak Dev Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 2. ศิริ สัตคุรุ อังคัต เทพ ยี (Sri Satguru Angad Dev Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 3. ศิริ สัตคุรุ อมร ดาส ยี (Sri Satguru Amar Daas Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 4. ศิริ สัตคุรุ ราม ดาส ยี (Sri Satguru Ram Daas Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 5. ศิริ สัตคุรุ อัรยัน เทพ ยี (Sri Satguru Arjun Dev Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 6. ศิริ สัตคุรุ หัร โคบินด์ ยี (Sri Satguru Har Gobind Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 7. ศิริ สัตคุรุ หัร ราย ยี (Sri Satguru Har Rai Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 8. ศิริ สัตคุรุ หัร กริชัน ยี (Sri Satguru Har Krishan Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 9. ศิริ สัตคุรุ เตค บาฮา ดูร ยี (Sri Satguru Teg Bahadur Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 10. ศิริ สัตคุรุ โคบินด์ ซิงห์ ยี (Sri Satguru Gobind Singh Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 11. ศิริ สัตคุรุ บาลัก ซิงห์ ยี (Sri Satguru Balak Singh Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 12. ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (Sri Satguru Ram Singh Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 13. ศิริ สัตคุรุ หริ ซิงห์ ยี (Sri Satguru Hari Singh Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 14. ศิริ สัตคุรุ ประตาป ซิงห์ ยี (Sri Satguru Partap Singh Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 15. ศิริ สัตคุรุ ยัคยิต ซิงห์ ยี (Sri Satguru Jagjit Singh Ji)

พระศาสดาองค์ที่ 16. ศิริ สัตคุรุ อูเดย์ ซิงห์ ยี (Sri Satguru Uday Singh Ji)

 

ศาสนธรรม หลักการทางศาสนา/คำสอน หลักปฏิบัติ

หลักธรรมคำสั่งสอนของศาสนาโดยสังเขป

  • ให้มีศรัทธาต่อพระผู้เป็นเจ้า และเชื่อว่าพระองค์นั้นมีอยู่จริง ทั้งยังทรงเป็นผู้สร้างทุกสิ่งทุกอย่าง ตลอดจนยอมรับความเป็นไปทุกอย่างตามธรรมชาติว่าเป็นไปโดยพระประสงค์ของพระองค์

  • ให้เชื่อถือในกฎแห่งกรรมว่าเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติซึ่งพระผู้เป็นเจ้าทรงกำหนดไว้

  • อาบน้ำชำระร่างกายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนพระอาทิตย์ขึ้นเป็นประจำทุกวัน

  • เก็บรักษาสัญลักษณ์ 5 อย่าง ซึ่งองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ โคบินด์ ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 10) ได้ทรงประทานไว้ให้ติดตัวอยู่เสมอ

  • ให้ดำเนินชีวิตด้วยความพอเพียงเรียบง่ายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับธรรมชาติ และให้อนุรักษ์ธรรมชาติ

  • รับพระนาม Naam Simran หรือคำสวดมนต์จากองค์พระศาสดา หรือผู้ซึ่งได้รับอนุญาติ เพื่อนำไปสวดชำระล้างจิตใจให้สะอาด ขจัดกิเลสเป็นประจำวันละอย่างน้อย 1 ชั่วโมง

  • สวดมนต์ฝึกจิตใจให้สงบ รักสันติสุข และมีเมตตาธรรมต่อสรรพชีวิต

  • ให้อ่านพระคัมภีร์ และร้องเพลงสวดสรรเสริญพระผู้เป็นเจ้า เป็นประจำ

  • ให้เกียรติ และความเสมอภาคแก่สตรีในการประกอบพิธีกรรมทางศาสนา

  • ให้เกียรติผู้มีคุณธรรม และให้การสนับสนุนแก่ผู้ประพฤติธรรมของทุกศาสนา โดยมุ่งสร้างภราดรภาพ และสัมพันธภาพระหว่างศาสนาทุกศาสนา

  • ให้ประกอบสัมมาชีพโดยสุจริตชอบธรรม และปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด และให้บริจาครายได้ร้อยละ 10 (Daswant) เพื่อช่วยเหลือผู้ที่มีความเดือดร้อนจำเป็น

  • ให้ครองชีพโดยธรรม และสร้างความรักสามัคคีต่อทุกสรรพชีวิต

  • ไม่เบียดเบียนผู้อื่น และทุกสรรพชีวิตทั้งทางกาย วาจา ใจ

  • ไม่ลักทรัพย์ของผู้อื่นมาเป็นของตน ไม่ฉ้อโกง ฉ้อฉล

  • ห้ามฆ่าสัตว์ และงดเว้นการบริโภคเนื้อสัตว์ทุกชนิด

  • ห้ามทำแท้ง

  • ห้ามดื่มสุรา สูบบุหรี่ และเสพสิ่งเสพติดมึนเมาให้โทษทุกชนิด

  • ไม่ประพฤติตนให้ผิดลูกเมียผู้อื่น ซิกข์-นามธารีจะยอมรับและนับถือภรรยาของผู้อื่นดุจดังพี่สาวน้องสาวหรือมารดา และบุตรีของผู้อื่นเสมือนบุตรสาวของตน

  • ห้ามตัด หรือโกนผม และขนจากทุกส่วนของร่างกาย จะต้องรักษาให้สะอาดเรียบร้อยตามธรรมชาติดังที่พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงประทานให้

  • ให้รักษาศีลบริสุทธิ์ทั้งทางกาย วาจา และใจ ให้ได้มากที่สุด

  • ล้างมือ และเท้าให้สะอาดทุกครั้งก่อนอ่านพระมหาคัมภีร์ รวมทั้งก่อนสวดมนต์

 

กิเลสทั้ง 5 ประการ

            ทุกศาสนาต่างล้วนสอนเตือนให้ศาสนิกชนระวังบาป หรือกิเลสอันเป็นหนทางนำมนุษย์ไปสู่ความเสื่อมไว้ ซึ่งศาสนิกชนของศาสนานั้น ๆ ควรจะหลีกเลี่ยง หรือควบคุมกิเลสไว้ให้ได้ เพราะกิเลสสร้างความเสียหายได้เหมือนโรคร้ายที่บ่อนทำลายร่างกาย แต่กิเลสจะสร้างความเสียหายทั้งจิตใจ ร่างกาย และชีวิตของมนุษย์

ในการควบคุม หรือหลีกตนจากกิเลสนั้น ศาสนิกชนพึงรู้ลักษณะ และวิธีซึ่งกิเลสจะสร้างความเสียหายให้เกิดขึ้นในชีวิตไว้ เพื่อจะได้ควบคุม หรือระวังตนจากกิเลสเหล่านั้นได้ เพราะกิเลสต่าง ๆ เมื่อเข้าสู่จิตใจแล้วจะทำให้มนุษย์ต้องทนทุกข์ทรมานในการดำเนินชีวิต และยังถือเป็นศัตรูสำคัญของมนุษย์ในการเดินทางสู่หนทางแห่งการหลุดพ้น และเข้าถึงพระผู้เป็นเจ้าด้วย ในศาสนาซิกข์-นามธารี เชื่อว่ากิเลสซึ่งสร้างความเสียหายต่อมนุษย์อย่างรุนแรงนั้นมี 5 อย่าง ได้แก่

  1. ตัณหา (Kaam) (การประพฤติผิดในกาม) เป็นบาปอันละเอียดอ่อน ไม่ให้ผลดีแก่ผู้กระทำผิดเลย นอกจากความอับอายขายหน้า และความทุกข์ทรมาน โดยเฉพาะถ้าไปติดโรคภัยที่ไม่สามารถจะรักษาเยียวยาได้ ศาสนาซิกข์-นามธารีสอนให้ครองชีพครองเรือนเป็นสามีภรรยา และมีครอบครัวของตนเอง โดยยึดมั่นในเรื่องสามี หรือภรรยาเพียงคนเดียว ห้ามมีการนอกใจเด็ดขาด รวมทั้งห้ามคิดอกุศลกับเพศตรงข้ามและควรมองเพศตรงข้ามซึ่งอ่อนวัยกว่าตนเสมือนลูกหลาน ควรมองเพศตรงข้ามซึ่งมีวัยใกล้เคียงกับตนเสมือนพี่น้อง และควรมองผู้สูงอายุกว่าตนเสมือนบิดามารดาของตนเสมอ

  2. ความโกรธ (Kraod) เป็นบาปอันหนึ่งของจิต ก่อให้เกิดการทะเลาะวิวาท ความโกรธจะต้องมีขันติ (ความอดกลั้น) เข้ามาควบคุม และมีการให้อภัยเป็นพี่เลี้ยงคอยดูแล พระผู้เป็นเจ้าทรงสถิตในดวงจิตของทุกคน ฉะนั้นเราไม่ควรทำลายจิตใจของผู้ใดแม้แต่น้อย ควรควบคุมอารมณ์ของตนไม่ให้ใจร้อน และโกรธง่าย

  3. ความโลภ (Lobh) คือความอยากได้ อยากครอบครองทุกสิ่งที่ไม่ใช่ของตน โดยวิถีทางที่ไม่ถูกต้องและยุติธรรม ศาสนาซิกข์-นามธารีสอนให้ทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยความขยันขันแข็ง ไม่เอาเปรียบผู้ใด ประกอบสัมมาอาชีวะด้วยความสุจริต แล้วแบ่งปันสิ่งที่หามาได้แก่ผู้ยากไร้ ขาดแคลน

  4. โมหะ (Moh) คือความยึดมั่น หลง เกาะติดในวัตถุจนเกินไป เช่น ยึดมั่นในบุตร สามี ภรรยา และทรัพย์สมบัติ ของนอกกายต่าง ๆ เมื่อสิ่งเหล่านั้นสูญสลายจากไป ก็เป็นทุกข์อย่างมหันต์ นอกจากนี้เรายังไม่ควรหลงผิด ไม่งมงายอยู่กับค่านิยมที่ฟุ้งเฟ้อตามสมัย จนลืมหน้าที่อันพึงปฏิบัติของตน

อหังการ (Ahankar) ซึ่งเป็นสิ่งที่ชั่วร้ายและต้องระวังไม่ให้เกิดขึ้นในดวงจิต เพราะมันก่อให้เกิดความอิจฉาริษยา ความจองหองอวดดี  และความหลง ทำให้ลืมการกระทำที่ดีทั้งปวงได้ในพริบตา การแก้ไขบาปอันเกิดจากการกระทำนี้ คือต้องมีความถ่อมตน ไม่อวดมั่งมี อวดดี อวดเก่ง และไม่ทับถมหรือข่มเหงจิตใจผู้อื่น ต้องยอมให้อภัยแก่ผู้อื่น มีความเมตตากรุณาต่อผู้อื่น

 

ประวัติ

ครอบครัวชาวซิกข์-นามธารีครอบครัวแรก ๆ ซึ่งได้มาพึ่งพระบรมโพธิสมภารของพระมหากษัตริย์แห่งสยามประเทศนั้น เดินทางมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2431 (ค.ศ. 1888) ซึ่งตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในรัชการที่ 5 โดยในขณะนั้นยังไม่มีธรรมสถานของชาวซิกข์-นามธารี ต่อมาเมื่อประมาณปลายปี พ.ศ. 2454 (ค.ศ. 1911) นับเป็นครั้งแรกที่ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีในประเทศไทยได้รวมพลังศรัทธาเช่าอาคาร 1-2 คูหา ในซอยย่านบ้านหม้อเพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนา และในปี พ.ศ. 2464 (ค.ศ. 1921) ได้ย้ายธรรมสถานไปที่ถนนเยาวราช

ต่อมาในปี พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1964) ด้วยพระเมตตาขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ยัคยิต ซิงห์ ยี ทรงดำริให้ศาสนิกชนร่วมจิตศรัทธาเพื่อซื้อที่ดิน และต่อมาก็ได้ย้ายศาสนสถานมาตั้งอยู่ ณ เลขที่ 127/1 ซอยอโศก สุขุมวิท 21 แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพฯ 10110 และต่อมายังได้มีการสร้างธรรมสถานเพิ่มขึ้นในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งศาสนิกชนชาวซิกข์นามธารีพักอาศัยอยู่มากมาย ทั้งนี้ยังมีชาวซิกข์นามธารีพำนักอาศัย และประกอบสัมมาชีพอยู่มากมายตามภาคต่าง ๆ ทั่วประเทศไทย

สำหรับประเทศไทยแล้ว ศาสนาซิกข์-นามธารีได้รับพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้นอย่างหาที่สุดไม่ได้จากพระมหากษัตริย์ไทยทุกพระองค์ นับตั้งแต่ครั้งแรกที่มีศาสนิกชนเดินทางเข้ามาในประเทศไทย ทั้งยังได้รับความอนุเคราะห์จากส่วนราชการด้วยดีตลอดมา ซึ่งศาสนิกชนทุกคนต่างล้วนสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณด้วยความปลื้มปิติอย่างล้นพ้นอันหาที่สุดไม่ได้เสมอมา

 

โครงสร้างองค์การ

สมาคมนามธารีสังคัตแห่งประเทศไทย ได้รับการรับรองฐานะเป็นองค์การใหญ่ ทางศาสนา ตามระเบียบกรมการศาสนา ว่าด้วยองค์การศาสนาต่าง ๆ พ.ศ. 2512 ซิกข์ นิกายนามธารี โดยมีศาสนาสถาน (วัดนามธารี) ตั้งอยู่เลขที่ 127/1 ซอย อโศก ถนนสุขุมวิท 21 แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร

โดยมีศูนย์กลางของศาสนาอยู่ในประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ที่ อำเภอ Siri Bhaini Sahib จังหวัด Ludhiana รัฐปัญจาบ โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อทำการเผยแพร่ศาสนา และ สั่งสอนประชาชนในทางที่ไม่ขัดต่อศีลธรรมอันดีของประชาชน และ ไม่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยของบ้านเมือง ดังกล่าวไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย สมาคมนามธารีฯ มีโครงสร้างหลักในองค์การ ประกอบด้วย 1) โครงสร้างทางศาสนา 2) โครงสร้างทางสังคม 3) โครงสร้างที่เป็นสถาบันทางการศึกษา

  1. โครงสร้างทางศาสนา  มีศาสนาสถาน 2 แห่ง คือ ที่กรุงเทพมหานคร และ จังหวัด เชียงใหม่ เพื่อเผยแพร่หลักธรรม และคำสั่งสอนขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (Sri Satguru Ram Singh Ji) และองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ยัคยิต ซิงห์ ยี (Sri Satguru Jagjit Singh Ji) เสริมสร้างความรู้แห่งมิตรภาพ ภราดรภาพระหว่าง นามธารีกับศาสนาต่าง ๆโดยไม่เลือกชั้นวรรณะ เชื้อชาติ ศาสนา และยึดการทานอาหารมังสวิรัติอย่างเคร่งครัด เสริมสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างองค์การศาสนา
  2. โครงสร้างทางสังคม  ดำเนินงานด้านสาธารณะกุศลต่าง ๆโดยไม่เลือกชั้นวรรณะ เชื้อชาติ ศาสนา เช่น ความช่วยเหลือผู้ประสบภัยต่าง ๆ ทุนการศึกษา โรงทานวันละ 2 เวลา (เช้า –เย็น) ทุกวัน คลีนิกรักษาโรคฟรี (ทุกวันอาทิตย์)
  3. โครงสร้างทางการศึกษา สมาคมนามธารีสังคัตแห่งประเทศไทย มีโรงเรียนนานาชาติโมเดิร์น กรุงเทพฯ (MISB) อยู่ภายใต้สมาคมนามธารีสังคัตแห่งประเทศไทย ซึ่งตั้งอยู่เลขที่ 125-135 ซอยพบมิตร ถนนสุขุมวิท 39 แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร  โดยพระประสงค์ขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ยัคยิต ซิงห์ ยี (Sri Satguru Jagjit Singh Ji) ซึ่งจัดตั้ง และเปิดสอนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540 (ค.ศ. 1997) จนถึงปัจจุบัน โดยมีนักเรียนตั้งแต่ระดับอนุบาลถึงมัธยม มีนักเรียน มากกว่า 500 คน โดยใช้หลักสูตรโรงเรียนนานาชาติจากประเทศอังกฤษ จดทะเบียนได้รับใบอนุญาตจากสำนักงานการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ มีหลักปรัชญา คือ “ความรู้ คู่ คุณธรรม” โรงเรียนนานาชาติโมเดิร์น กรุงเทพฯ มีทุนการศึกษาให้กับนักเรียนที่เรียนดี นักเรียนด้อยโอกาสจำนวนมาก ส่วนทางด้านคุณภาพการศึกษาได้รับการยอมรับจากทั้งใน และต่างประเทศ อย่างต่อเนื่อง

 

การบริหารงาน

โครงสร้างของสมาคมนามธารีฯ ทางด้านการบริหาร และ การดำเนินกิจการสมาคมนั้น เป็นไปตามกฎ และ ระเบียบข้อบังคับ ของสมาคมนามธารีสังคัตแห่งประเทศไทย โดยให้มีคณะกรรมการ ทำหน้าที่บริหารกิจการของสมาคมให้มีกรรมการจำนวนไม่เกิน 15 คน มาจากการเลือกตั้งของที่ประชุมใหญ่ของสมาคม 13 คน ส่วนกรรมการอีก 2 คน ได้จากการแต่งตั้ง สามารถอยู่ในตำแหน่งได้คราวละ 2 ปี โดยที่การดำรงตำแหน่งติดต่อกันได้ไม่เกิน 2 คราว

 

บุคคลสำคัญ

ตามหลักของศาสนาซิกข์-นามธารีนั้น ศาสนิกชนจะให้ความสำคัญเคารพและศรัทธาสูงสุดต่อเพียงองค์พระศาสดาทุกพระองค์เท่านั้น โดยไม่มีการแบ่งชนชั้นวรรณะ และให้ถือว่าทุกคนเป็นพี่น้องซึ่งมีสิทธิเท่าเทียมกันเสมอ

 

ศาสนสถาน

ศาสนสถานซึ่งเป็นศูนย์กลางแห่งศาสนาซิกข์-นามธารี ตั้งอยู่ที่เมือง “ศิริ แภณี ซาฮิบ” (Sri Bhaini Sahib) ในจังหวัดลุเดียนา (Ludhiana) รัฐปัญจาบ (Punjab) ประเทศอินเดีย (India) ซึ่งในปัจจุบันนอกจากจะเป็นที่ประทับขององค์พระศาสดาแล้ว ยังมีศาสนสถาน และสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในประวัติศาสตร์ซึ่งศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารี ตลอดจนนักจาริกแสวงบุญจากทั่วโลกมานมัสการ ร่วมบำเพ็ญเพียรสวดมนต์ และอ่านพระคัมภีร์อยู่เป็นประจำ

ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีในประเทศไทยมักเรียกศาสนสถานของตนว่าวัด หรือ “คุรุ ทวารา” (Guru Dwara) ในภาษาปัญจาบีซึ่งหมายถึงประตูสู่หนทางแห่งพระผู้เป็นเจ้า โดยมีสถานที่ตั้งกระจายอยู่ตามประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก ที่มีศาสนิกชนอาศัยรวมตัวกัน และถือว่า “คุรุ ทวารา” ทุกแห่งล้วนเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์

สำหรับในประเทศไทยมี “คุรุ ทวารา” ตั้งอยู่ที่จังหวัดกรุงเทพฯ ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 127/1 ซอยอโศก ถนนสุขุมวิท 21 แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพฯ 10110

และที่จังหวัดเชียงใหม่ “คุรุ ทวารา” ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 2 ถนนช้างม่อย ซอย 1 อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ 50300

 

บุคคลทุกเพศทุกวัยไม่จำกัดเชื้อชาติ วรรณะ ความเชื่อทางศาสนา และประเพณี สามารถเข้า “คุรุ ทวารา” ได้ โดยก่อนจะเข้าไปทุกคนต้องถอดรองเท้า (ให้คลุมศีรษะของตนด้วยผ้าขาว ในกรณีที่ไม่ได้โพกผ้า) จากนั้นให้เดินอย่างสำรวมเพื่อไปทำความเคารพสักการะต่ออาสนะขององค์พระศาสดา และพระมหาคัมภีร์ แล้วเดินมานั่งแยกฝั่งหญิง และชายเพื่อสวดมนต์ทำสมาธิอย่างสงบบนอาสนะของตนที่ปูบนพื้น (หากนำมาด้วย) โดยเท่าเทียมกันทุกคน นอกจากการสวดมนต์แล้วใน “คุรุ ทวารา” จะมีการเทศนา รวมทั้งร้องเพลงสรรเสริญพระผู้เป็นเจ้า และอ่านพระมหาคัมภีร์

            พระมหาคัมภีร์ “ศิริ อาทิ ครันถ์ ซาฮิบ” (Sri Adhi Granth Sahib) แปลว่า พระมหาคัมภีร์เล่มแรก (คำว่า “ครันถ์” เป็นภาษาสันสกฤต ส่วนคำว่า “คันถ์” เป็นภาษาบาลี มีความหมายเดียวกันว่า คัมภีร์) ถือเป็นพระมหาคัมภีร์หนึ่งในโลกซึ่งเรียบเรียงโดยองค์พระศาสดาเองในขณะที่ยังทรงพระชนม์ชีพอยู่ ภาษาที่ใช้ในการประพันธ์พระมหาคัมภีร์เท่าที่ค้นพบมีหลายภาษา เช่น ภาษาปัญจาบี (Punjabi), ภาษามุลตานี (Multani), ภาษาเปอร์เซียน (Persian), ภาษาปรากฤต (Prakrit), ภาษาฮินดี (Hindi), ภาษามราฐี (Marathi) เป็นต้น

นอกเหนือจากพระมหาคัมภีร์ “ศิริ อาทิ ครันถ์ ซาฮิบ” แล้ว ยังมีพระคัมภีร์ “ทศม ครันถ์” (Dasam Grant) แปลว่า คัมภีร์ของพระศาสดาองค์ที่ 10 ซึ่งรวบรวมข้อเขียนขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ โคบินด์ ซิงห์ ยี หลังจากคัมภีร์เล่มแรก 100 ปี (ประมาณปี พ.ศ. 2247 [ค.ศ. 1704]) ที่ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีให้ความสำคัญ และนับถือด้วย

เมื่อศาสนกิจได้เสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว จะมีการแจกสิ่งของ (มักจะเป็นผลไม้ ขนม หรือน้ำนมบรรจุกล่อง) ซึ่งผู้มีจิตศรัทธาได้นำมาถวาย และที่สำคัญจะมีการแจกขนมหวานซึ่งถือว่าได้รับการประสาทพรด้วยการอธิษฐาน (Ardaas) ต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว เรียกว่า “กะร่า ประชาด” (Karah Parshad) ซึ่งทำจากแป้งสาลี น้ำตาล และเนยผสมรวมในอัตราส่วนที่เท่ากัน โดยผู้รับขนมหวานดังกล่าวต้องนั่งกับพื้นอย่างสำรวมเรียบร้อย และใช้มือขวาวางประสานทับบนมือซ้ายเพื่อรับ “กะร่า ประชาด”

ใน “คุรุ ทวารา” นอกจากจะมีพื้นที่สำหรับให้ศาสนิกชนประกอบศาสนกิจแล้ว ยังมี “โรงทาน” (Langar) อยู่ภายในบริเวณด้วย โดยก่อนเข้าโรงทาน ให้ทุกคนถอดรองเท้า และล้างมือให้สะอาดก่อนรับประทานอาหาร ซึ่งในโรงทานจะบริการอาหารโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายสำหรับศาสนิกชนทุกคน รวมไปถึงชนทุกเชื้อชาติ ศาสนา อย่างเท่าเทียมกัน ซึ่งเป็นการแสดงออกถึงความเสมอภาค และความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้อง ในโรงทานแห่งนี้ไม่ว่าผู้เข้ามาจะมีฐานะสูงหรือต่ำ ยากดีมีจน ทุกคนล้วนรับประทานอาหารโดยใช้ จาน ช้อน แก้วน้ำ เหมือนกัน นั่งบนพื้นเสมอภาคร่วมกันเพื่อลบล้างความเชื่อเกี่ยวกับการแบ่งชั้นวรรณะในสังคม และจะมี “อาสาสมัครเพื่อประโยชน์ส่วนรวมโดยไม่หวังผลตอบแทน” (Sewa Daar) คอยบริการเดินตักอาหาร หรือแจกน้ำดื่มให้ทุกคน และผู้มีจิตศรัทธายังสามารถผลัดเวรกันตักอาหาร แจกน้ำดื่มได้ตามความสมัครใจ ตลอดจนสามารถบริจาคทรัพย์ หรืออาหารสำเร็จรูป รวมไปถึงวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารได้ตามแรงศรัทธาด้วย โรงทานนี้ดำเนินการด้วยความร่วมใจ เสียสละของศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีโดยไม่มุ่งหวังสิ่งตอบแทนมากไปกว่าการเติมเต็มความต้องการในด้านอาหารให้แก่ร่างกายของทุกคน

 

ศาสนวัตถุ

สัญลักษณ์ทั้ง 5 ของศาสนิกชน (5 ก)

            สัญลักษณ์ของศาสนาซิกข์-นามธารี จัดสร้างขึ้นมิได้มีความประสงค์จะทำให้มีการแบ่งแยกศาสนิกชนออกจากกัน แต่เพื่อช่วยให้มีชีวิตร่วมกัน และร่วมมือกันอย่างสามัคคีในสังคมมากขึ้น บางทีอาจจะเป็นไปได้สำหรับบุคคลบางคนที่จะอุทิศตนเองเพื่อพระผู้เจ้าโดยไม่นำเอาแบบแผน และสัญลักษณ์ภายนอกมาใช้ แต่หากเขาคิดจะเป็นส่วนหนึ่งของศาสนา แสดงความศรัทธาอันมีต่อองค์พระศาสดา รวมถึงการเป็นคนของศาสนา หรือทำงานเพื่อศาสนาแล้วนั้น เขาจะต้องรักษาศาสนวินัยอย่างเคร่งครัด เฉกเช่นนักรบที่ดีต้องฝึกฝน และแต่งเครื่องแบบของกองทัพที่เขาอยู่ให้ถูกต้องครบถ้วนเสมอ จึงจะเป็นผู้นำให้นักรบรุ่นต่อไปเจริญรอยตามได้ ในทำนองเดียวกันนี้ศาสนิกชนที่ดีของศาสนาพึงยึดถือศาสนวินัย อันหมายรวมถึงเครื่องแต่งกาย และสัญลักษณ์เหล่านี้ซึ่งมีส่วนช่วยเหลืออันสำคัญยิ่งต่อองค์กรศาสนาซิกข์-นามธารี

            การกำหนดสัญลักษณ์ทั้ง 5 ของศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีนั้นเริ่มมีใช้ครั้งแรกที่เมือง “อนันทปุระ” เมื่อปี พ.ศ. 2242 (ค.ศ. 1699) ซึ่งเป็นพิธีการรับน้ำอมฤตครั้งแรกด้วย โดยองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ โคบินด์ ซิงห์ พระองค์ทรงมีบัญชาให้ชาวซิกข์ดำรงรักษาสัญลักษณ์ 5 ประการ “ปัญจะ กะการ” (Panj Kakar) สำหรับชาวซิกข์-นามธารีการปราศจากสัญลักษณ์เหล่านี้เปรียบเสมือนการไร้ตัวตน ซึ่งสัญลักษณ์ทั้ง 5 ไม่เพียงแต่จำเป็นสำหรับการแสดงถึงความเข้มแข็ง และความเป็นหนึ่งเดียวของศาสนิกชนเท่านั้น แต่ยังมีคุณค่าในตัวของแต่ละสัญลักษณ์เอง ซึ่งเป็นที่รู้จักกันทั่วไปอย่างแพร่หลายในนามของ ห้า “ก” เนื่องจากอักษรแรกของสัญลักษณ์ทั้งห้าเริ่มต้นด้วยอักษร “ก” สัญลักษณ์อันทรงคุณค่าเหล่านี้ประกอบไปด้วย

- กรา (Kara) คือ กำไลข้อมือทำจากเหล็ก ไม่ใช่ทอง เงิน หรืออัญมณีเครื่องประดับอื่นใด มีไว้สวมที่ข้อมือเสมอ สมัยโบราณถือเป็นอุปกรณ์ป้องกันข้อมือขณะรบต่อสู้ ในปัจจุบันถือเป็นสัญลักษณ์แห่งความอดกลั้น ถ่อมตนและสุภาพ เป็นเครื่องเตือนใจให้ศาสนิกชนรำลึกตลอดเวลาว่าเป็นผู้มีพันธะผูกพันกับองค์พระศาสดา เมื่อใดที่เขามองดูกำไลในมือของตน เขาจะคิดชั่งใจหลายครั้งก่อนที่จะกระทำสิ่งใดซึ่งผิดคุณธรรม ทั้งยังเป็นเครื่องหมาย

- กัจฉา (Kachehra) คือ กางเกงชั้นในขาสั้น ซึ่งเชื่อว่าน่าจะดัดแปลงมาจากการนุ่งโจรงกระเบนซึ่งหลุดง่าย แต่ถูกดัดแปลงให้กระชับรัดกุมมากยิ่งขึ้น ซึ่งกัจฉานี้ต้องนุ่งไว้ประจำตลอดเวลา

- เกศา (Kes) คือ ผม รวมไปถึงขนคิ้ว ขนตา ขนในส่วนต่าง ๆ ตามร่างกาย และหนวดเครา ซึ่งห้ามดึง ตัด ถอน โกน หรือเล็มรวมถึงย้อมสี โดยเด็ดขาดตลอดชีวิต และต้องรักษาให้สะอาดอยู่เสมอ การรักษาเกศาเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญ และเด่นที่สุดของศาสนิกชาวซิกข์-นามธารี

- กังฆา (Kangha) คือ หวีขนาดเล็กซึ่งทำจากไม้ตามธรรมชาติ ไม่มีการทาสี หรือสารเคมีเคลือบเงาใด ๆ ไว้ใช้หวีผมเพื่อรักษาเกศาให้สะอาดเรียบร้อย

- กฤปาน (Kirpan) คือ ดาบ หรือกริช เป็นสัญลักษณ์ของความกล้าหาญ และการผจญภัย เป็นการแสดงออกถึงความเชื่อมั่นในตนเอง และพร้อมที่จะปกป้องเกียรติของตน และผู้อื่นจากอธรรม และความอยุติธรรมทั้งปวง ดาบจะใช้เป็นเครื่องปกป้องผู้อื่น ไม่ใช่อาวุธในการรุกราน หรือทำร้ายผู้อื่น แต่ในปัจจุบัน “กฤปาน” ได้ถูกย่อให้เล็กลงเหลือเพียงเป็นสัญลักษณ์ติดอยู่กับหวี (กังฆา) เนื่องด้วยกฎหมายการห้ามพกพาอาวุธในหลายประเทศ

องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ยัคยิต ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 15) ทรงริเริ่มสนับสนุนให้ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีนำเครื่องใช้อีก 5 ประการติดตัวไว้ด้วยเสมอ อันได้แก่

- อาสนะ (Aasern) คือ ผ้าปูรองนั่งเวลาสวดมนต์ทำสมาธิ หรืออ่านพระมหาคัมภีร์

- คัรวะ (Garwa) คือ ภาชนะลูกน้ำเต้าโลหะ ไว้ใส่น้ำบริสุทธิ์ซึ่งได้จากธรรมชาติ เช่น น้ำฝน น้ำจากน้ำตก น้ำบาดาล เป็นต้น เพื่อใช้อุปโภคบริโภคในระหว่างวัน

- คราวะ (Krawa) คือ รองเท้าซึ่งทำจากไม้ตามธรรมชาติ ไม่มีการทาสี หรือสารเคมีเคลือบเงาใด ๆ

- มาลา (Mala) คือ สายประคำถักจากไหมพรมสีขาว ไว้ใช้เมื่อสวดมนต์

- คุทกะ (Gutka) คือ พระคัมภีร์ฉบับย่อ เพื่อใช้อ่านประกอบศาสนพิธีต่าง ๆ และเพื่ออ่านบทพระคัมภีร์ที่ต้องใช้ในศาสนกิจประจำวัน

 

ศาสนพิธี วันสำคัญทางศาสนา

การสวดมนต์ทำสมาธิ และการอธิษฐาน

ทั้งการสวดมนต์ทำสมาธิ และการอธิษฐานนี้เป็นสิ่งซึ่งขาดเสียมิได้ในชีวิตประจำวันของศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารี ทุกคนเมื่อได้รับ "พระนาม" จากองค์พระศาสดา หรือผู้ที่พระองค์ทรงมอบหมายให้แล้วนั้น จะต้องสวดมนต์สรรเสริญพระนามของพระผู้เป็นเจ้าเป็นเวลาอย่างน้อย 1 ชั่วโมงทุกวันด้วยจิตอันเป็นสมาธิ โดยผู้สวดมนต์ห้ามพูดจาสนทนากับผู้อื่นทั้งสิ้น และเมื่อกล่าว "พระนาม" (Naam) 1 ครั้งก็ให้ใช้นิ้วเลื่อนสายประคำสีขาวซึ่งทำจากไหมพรมหรือเรียกว่า "มาลา" (Mala) 1 เม็ดไปเรื่อย ๆ จนครบ 108 ครั้ง ถือว่าครบ 1 รอบ หากสวดมนต์ครบ 1 "มาลา" จะเท่ากับได้กล่าว "พระนาม" ทั้งสิ้น 11,664 ครั้ง

อีกทั้งก่อน และหลังการสวดมนต์ให้ท่อง "บทอธิษฐาน" (Ardaas) นอกจากนี้แล้วบทอธิษฐานยังสามารถกระทำได้ตลอดเวลา เช่น ก่อนออกเดินทางไปนอกบ้าน ก่อนเริ่มกิจการงานมงคล ยามท้อแท้หมดกำลังใจ หรือเผชิญอุปสรรคปัญหา หลังรับประทานอาหารเพื่อเป็นการขอบคุณพระผู้เป็นเจ้าซึ่งทรงเมตตาประทานอาหารให้เราได้ยังชีพ รวมทั้งส่งความปรารถนาดีแผ่เมตตาให้บุคคลอื่นหรือสรรพชีวิต เป็นต้น

นอกเหนือจากนี้ยังมีการสวด “ภควดี มาลา” (Bhagauti Mala) หรือบทสวดพระแม่ภควดี ซึ่งใช้ “มาลา” ในการสวด โดยท่อง “บทอธิษฐาน” ถึงพระนามของพระศาสดาองค์ปัจจุบัน นอกจากนี้ยังมีการนำบทบัญญัติในพระมหาคัมภีร์ “ศิริ อาทิ ครันถ์ ซาฮิบ” มาสวดร่วมกับ “มาลา” ในลักษณะนี้ด้วย

 

ศาสนกิจประจำวัน

            นอกจากการสวดมนต์ และการอธิษฐานแล้ว ศาสนิกชนควรตื่นนอนแต่เช้าก่อนพระอาทิตย์ขึ้น “อมฤตเวลา” (Amrit Wele) เพื่ออาบน้ำชำระล้างร่างกายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า และชำระจิตใจด้วยการสวดมนต์รำลึกถึง และสรรเสริญพระผู้เป็นเจ้า ทั้งนี้ยังรวมถึงการอ่านบทพระคัมภีร์ 5 บทในเวลาต่าง ๆ ซึ่งองค์พระศาสดาทรงกำหนดขึ้น อันได้แก่

- ยัปยี ซาฮิบ (Japji Sahib) อ่านในตอนเช้า

- ยาป ซาฮิบ (Jaap Sahib) อ่านในตอนเช้า

- ชาเบิด ฮาซาเร (Shabad Hazare) อ่านในตอนเช้า

- ระเฮราซ (Rahras)  อ่านในตอนเย็นก่อนพระอาทิตย์ตก

- โซเฮละ (Sohila) อ่านก่อนเข้านอน

และศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีควรอ่านพระมหาคัมภีร์ตั้งแต่เริ่มจนจบเป็นประจำทุกเดือน โดยทยอยอ่านทุกวัน จำนวนหน้าแล้วแต่เวลาจะอำนวย อีกทั้งยังควรไป “คุรุ ทวารา” (ศาสนสถาน หรือวัด) อย่างสม่ำเสมอ ศาสนิกชนพึงรักษาสัญลักษณ์ทั้ง 5 ติดตัวไว้ตลอดเวลา และควร “ประพฤติตนเป็นประโยชน์แก่ส่วนรวมอย่างสมัครใจ และไม่หวังผลตอบแทน” (Sewa) และต้องประกอบสัมมาชีพสุจริต และ “สละรายได้ของตนร้อยละสิบ” (Daswant) เพื่อช่วยเหลือผู้อื่น รวมทั้งปฏิบัติตนให้อยู่ในกฎหมาย กฎระเบียบของสังคม และวินัย ข้อห้าม ศีลธรรม ประเพณีต่าง ๆ ของศาสนาเสมอ

 

พิธีรับน้ำอมฤต

            พิธีรับน้ำ “อมฤต” (Amrit) ครั้งแรกเริ่มขึ้นในสมัยขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ โคบินด์ ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 10) ต่อจากนั้นได้มีการสังคายนาขึ้นใหม่ในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2400 (ค.ศ. 1857) ณ เมืองศิริ แภณี ซาฮิบ รัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย โดยองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12) ได้ทรงพระราชทานโอกาสให้สานุศิษย์ 5 ท่านซึ่งเป็นชายล้วน ได้เข้าพิธีรับน้ำอมฤตเป็นกลุ่มแรก ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2406 (ค.ศ. 1863) ณ ตำบล ซิอาฎ จังหวัดลุเดียนา พระองค์ทรงพระราชทานโอกาส และสิทธิให้กับสตรีอย่างเท่าเทียมกับบุรุษเพศ โดยทรงอนุญาตให้สตรีได้มีสิทธิประกอบพิธีรับน้ำอมฤตเป็นครั้งแรกด้วย

พิธีรับน้ำอมฤตถือเป็นพิธีซิ่งสำคัญยิ่งต่อชาวซิกข์-นามธารี โดยทั่วไปจะไม่มีข้อกำหนดอายุขั้นต่ำของผู้เข้าพิธี เพราะพิธีรับน้ำอมฤตนั้นเกี่ยวข้องกับชีวิตของศาสนิกชนตั้งแต่ลืมตาดูโลก จนกระทั่งจากโลกนี้ไป เช่น สำหรับเด็กเกิดใหม่ สำหรับคุณแม่หลังคลอด สำหรับวัยรุ่นหนุ่มสาว สำหรับผู้จะเข้าประกอบพิธีกรรมทางศาสนา และสำหรับร่างที่ไร้วิญญาณของศาสนิกชนก่อนถูกนำไปเผา หากผู้ใดพร้อมที่จะให้สัตย์ปฏิญาณที่จะรักษา และปฏิบัติตามข้อบัญญัติคำสั่ง คำสอนที่องค์พระศาสดาทรงประทานไว้ ไม่ว่าชายหรือหญิง สัญชาติใดเผ่าพันธุ์ใดหรือมีฐานะใดในสังคม หากตั้งใจที่จะปฏิบัติตามข้อบัญญัติย่อมมีสิทธ์ที่จะรับน้ำอมฤต และเข้าร่วมในสังคมชาวซิกข์-นามธารี

 

พิธีมงคลสมรส (Anand Karaj)

            ประเทศอินเดียนั้นมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “ฮินดูสถาน” เพราะประชาชนส่วนใหญ่นับถือศาสนาฮินดู ซึ่งพิธีกรรมต่าง ๆ ทางศาสนานั้น มีระบบระเบียบและขั้นตอนต่าง ๆ มากมายอันเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ผู้ประกอบพิธีกรรมต่าง ๆ ในสมัยนั้นถือโอกาสแสวงหาผลประโยชน์จากการประกอบพิธีกรรมต่าง ๆ โดยไม่เป็นธรรม

ด้วยเหตุที่องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12) ทรงตระหนักถึงความทุกข์ยากเดือดร้อนในเรื่องนี้ และด้วยพระเมตตาที่มีต่อศาสนิกชน พระองค์จึงได้ทรงกำหนดแนวทาง และพิธีกรรมในการสมรสขึ้นมาใหม่เป็นครั้งแรก โดยเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2406 (ค.ศ. 1863) พระองค์ได้เปิดโอกาสให้ศาสนิกชนของพระองค์เข้าพิธีสมรสโดยพร้อมเพรียงกัน 6 คู่ หรือที่เรียกว่า “พิธีสมรสหมู่” เพื่อเป็นการประหยัดค่าใช้จ่าย

ในรายละเอียดของพิธีกรรมนั้นได้กำหนดให้คู่สมรสเดินรอบกองไฟเพื่อเป็นการปฏิญาณตนว่า นับแต่วันนี้เป็นต้นไปจะครองคู่กันจนกว่าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดจะเสียชีวิต และนำศพไปเผาในกองไฟ โดยในการเดินนั้น เจ้าบ่าวจะเป็นผู้เดินรอบกองไฟนำหน้าเจ้าสาวในแนวทางทวนเข็มนาฬิกา รวม 4 รอบด้วยกัน ซึ่งในขณะเดียวกันนี้ ผู้ประกอบพิธีซึ่งเป็นนักบุญผู้ทรงศีล ก็จะอ่านบทโศลกจากพระมหาคัมภีร์ ศรี อาทิ ครันท์ จำนวนรวม 4 บท ซึ่งในแต่ละบทจะเริ่ม และจบลงพร้อมกับการเดินรอบกองไฟของแต่ละรอบ ซึ่งในพิธีกรรมดังกล่าวนี้ได้ถือเป็นต้นแบบพิธีสมรสของศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีทั่วโลกนับแต่นั้นเป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน

นอกจากนั้น ประเทศอินเดียในสมัยโบราณยังมีการแบ่งชนชั้นวรรณะ และยึดถือระบบดังกล่าวอย่างเข้มงวด และเพศหญิงมักตกเป็นเหมือนสมบัติสิ่งของที่ถูกยกให้แก่ฝ่ายชายเมื่อคราวต้องแต่งงาน แม้พ่อแม่ฝ่ายหญิงจะอบรมเลี้ยงดูลูกสาวมาจนเติบใหญ่ เมื่อต้องแต่งงานจากครอบครัว และวิถีชีวิตไปเป็นภรรยาอยู่บ้านเมืองอื่น พ่อแม่ผู้หญิงยังต้องจ่ายค่าสินสอดทองหมั้นตามแต่ฝ่ายชายจะเรียกร้องให้แก่ฝ่ายชายด้วย เมื่อตายจากโลกไปแล้วต้องเผา อนิจจาครอบครัวฝ่ายหญิงก็ต้องเป็นผู้ออกเงินค่าซื้อกองไม้ไปเผาร่างให้ องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี จึงไม่ทรงสนับสนุนให้มีการเรียกร้องสินสอดทองหมั้น รวมทั้งไม่ทรงสนับสนุนให้มีการจัดเลี้ยงงานฉลองที่ฟุ่มเฟือย และยุติประเพณีโบราณต่าง ๆ ซึ่งทำให้สตรีต้องถูกกดขี่ข่มเหง และทรงสนับสนุนสิทธิแก่สตรีด้วย

 

พิธี ยัป ปัรโย้ค (Jap Paryoke)

            พิธี ยัป ปัรโย้ค หรือสามารถเรียกได้ว่าเป็นช่วงถือศีลประจำปีของชาวซิกข์-นามธารีนั้นถือได้ว่าเป็นพิธีกรรมทางศาสนาที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งของศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารี ทั่วโลกโดยมีวัตถุประสงค์หลักในการรวมตัวกันสวดมนต์ทุกเช้ามืด (ช่วงเวลา 03:00-06:00) ของทุกวัน ในช่วงเดือนกันยายน-ตุลาคมของทุกปี รวมระยะเวลาประมาณ 30-40วัน ภายในศาสนสถานเพื่อน้อมจิตรำลึกถึง องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12) เนื่องจากการที่พระองค์ได้ถูกควบคุมตัวไปยังประเทศพม่า นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2415 (ค.ศ. 1872) โดยรัฐบาลของอังกฤษในสมัยนั้น ได้เข้ามายึดครองประเทศอินเดียซึ่งมั่งคั่งไปด้วยทรัพยากร และเป็นรากฐานแห่งอารยะธรรมอันเก่าแก่ที่สุดในโลก และด้วยเหตุแห่งอุดมการณ์อันสูงส่ง ตลอดจนความแน่วแน่ขององค์พระศาสดาในการริเริ่มวิธีปกป้องพื้นแผ่นดิน และวัฒนธรรมอันดีงามด้วยวิธีอหิงสา หรือการไม่ใช้ความรุนแรง เป็นเหตุให้ประชาชนโดยทั่วไปเริ่มเกิดความเคารพศรัทธาในพระองค์มากขึ้นเป็นลำดับ จนทำให้รัฐบาลต่างชาติในสมัยนั้นได้เล็งเห็นภยันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นกับตนได้ จึงได้ตัดสินใจแก้ปัญหาโดยการเชิญพระองค์ไปควบคุมไว้ยังประเทศพม่านับแต่นั้น ซึ่งองค์พระศาสดาทรงให้คำมั่นสัญญาต่อสานุศิษย์ไว้ว่า “ไม่ว่ามีผู้ใดนำหลักฐานมาแสดงว่าเราได้เสียชีวิตไปแล้วก็ตามจงอย่างได้เชื่อเป็นอันขาด” โดยยังได้ทรงย้ำว่า “จงเชื่อเถิดหากมีผู้กล่าวว่าพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก และตกทางทิศตะวันออก แต่จงอย่าเชื่อเป็นอันขาดหากมีผู้กล่าวว่า เราจะไม่กลับมาอีก เพราะเราจะต้องกลับมาในร่างนี้อีกครั้งหนึ่งอย่างแน่นอน” ซึ่งความเชื่อมั่นศรัทธาในการเสด็จกลับมาอีกครั้งหนึ่งของพระองค์ ก็ไม่แตกต่างไปจากความเชื่อของศาสนิกชนในศาสนาอื่น ๆ ทั่วโลกซึ่งต่างรอการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าเช่นกันนั่นเอง

            พิธี ยัป ปัรโย้ค เป็นพิธีถือศีลสวดมนต์ภาวนาน้อมจิตรำลึกถึงองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12) ได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี โดยในครั้งแรกจัดขึ้นในปี พ.ศ. 2449 (ค.ศ. 1906) ในสมัยขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ประตาป ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 14) เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน โดยองค์พระศาสดาจะเป็นผู้กำหนดวันเริ่มและวันสิ้นสุดของพิธีในแต่ละปี ซึ่งส่วนใหญ่มักจะกำหนดให้มีขึ้นในช่วงระหว่างฤดูฝนของทุกปี โดยทรงกำหนดศูนย์กลางของการจัดงานอยู่ที่เมือง ศิริ แภณี ซาฮิบ ในรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย และศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีทั่วโลกที่มีโอกาสได้ไปร่วมพิธีนี้ต่างก็ถือว่าได้เกิดมหามงคลขึ้นในชีวิตตนแล้ว

 

การรักษาศีลบริสุทธิ์ (Sodh)

            การรักษาศีลบริสุทธิ์ คือการถือศีลรักษาความสะอาด และความบริสุทธิ์ทั้งทางกาย วาจา และจิตใจ ซึ่งตามหลักของศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีนั้น มักจะเน้นความสำคัญในการใกล้ชิด หรือผูกพันกับธรรมชาติให้ได้มากที่สุด ซึ่งการรักษาศีลบริสุทธิ์ทางกายนั้น ได้แก่ การอาบน้ำ การใช้น้ำ การดื่มน้ำ หรือแม้แต่การใช้น้ำในการประกอบอาหารต่าง ๆ จำเป็นต้องใช้น้ำซึ่งได้มาจากแหล่งน้ำธรรมชาติอย่างเคร่งครัด เช่นน้ำที่ได้มาจากบ่อน้ำบาดาล น้ำฝน น้ำที่ได้มาจากแม่น้ำลำธารที่มีการไหลเวียนตามธรรมชาติอยู่ตลอดเวลา ส่วนภาชนะที่ใช้ในการประกอบ หรือบรรจุอาหารทุกชิ้นล้วนจำเป็นต้องชำระล้างด้วยน้ำธรรมชาติเช่นกัน ดังนั้นน้ำประปาซึ่งถึงแม้จะมีความสะอาดในระดับหนึ่งแต่เนื่องจากขาดคุณสมบัติด้านความบริสุทธิ์จากธรรมชาติ เนื่องจากมีสารเคมีเจือปนอยู่จึงห้ามนำมาใช้ในระหว่างการรักษาศีลบริสุทธิ์นี้

            ส่วนสิ่งที่จะต้องนำมาใช้ในการอุปโภคบริโภคนั้น นอกจากจะต้องได้มาจากธรรมชาติแล้ว และต้องไม่ได้มาจากการฆ่าสัตว์ตัดชีวิต

            ส่วนการรักษาศีลบริสุทธิ์ทางวาจานั้นได้แก่ การเริ่มต้นด้วยการคิดก่อนพูด เพื่อไม่ให้คำพูดที่ออกมามีผลทำร้ายจิตใจผู้อื่น ไม่พูดจาเสียดสี นินทากล่าวร้ายผู้อื่น ไม่พูดเพ้อเจ้อไร้สาระ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือห้ามพูดปดอย่างเคร่งครัดที่สุด และประการสุดท้ายซึ่งถือได้ว่าเป็นหัวใจสำคัญของการรักษาศีลบริสุทธิ์คือ เมื่อใดก็ตามที่ว่างเว้นจากการสนทนาให้ขยับริมฝีปากของตนเพื่อการสวดมนต์รำลึกถึงพระผู้เป็นเจ้าเสมอ

 

พิธีทำวัตรเข้า (Asa Di Vaar)

            ทุกวันในช่วงเวลาเช้ามืดที่ศาสนสถานจะมีการร้องบทสวดในทำนองเพลงเพื่อสรรเสริญพระผู้เป็นเจ้าซึ่งถือเป็นพิธีทำวัตรเช้า (Asa Di Vaar) และจะเสร็จสิ้นลงก่อนเวลาพระอาทิตย์ขึ้นเสมอ

 

พิธีรับพระนาม (Naam)

       พิธีรับพระนาม (Naam) นั้นถือเป็นพิธีสำคัญของศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารี เพราะศาสนิกชนทุกท่านจะได้รับพระนามเพื่อสวดสรรเสริญและรำลึกถึงพระผู้เป็นเจ้าเสมอวันละ 1 ชั่วโมงตามคำสั่งสอนขององค์พระศาสดา และเพื่อให้เป็นไปดั่งชื่อ “นามธารี” คือผู้ซึ่งธำรงรักษาไว้ซึ่งพระนามของพระผู้เป็นเจ้า โดยครั้งแรกที่จะได้รับคือเมื่อแรกเกิด หรือเมื่อแรกเข้าเป็นศาสนิกชน เมื่อเข้าพิธีโพกผ้าบนศีรษะ เมื่อเข้าพิธีมงคลสมรส หลังคลอดลูก หรือโอกาสสำคัญอื่น ๆ ตลอดจนแม้กระทั่งเมื่อจิตวิญญาณได้ละร่างกายไปแล้ว

 

พิธีโพกผ้าบนศีรษะ (Dastaar)

            เด็กชายชาวซิกข์-นามธารี เมื่ออายุถึงเกณฑ์ในวัยเด็กจะเข้ารับพิธีโพกผ้าบนศีรษะครั้งแรกโดยองค์พระศาสดา หรือผู้ได้รับอนุญาตจากพระองค์

อีกทั้งเมื่อบิดาเสียชีวิตลง บุตรชายคนโตในครอบครัวจะเข้าพิธีโพกผ้าบนศีรษะอีกครั้งเสมือนการรับภาระหน้าที่ดูแลครอบครัวทั้งหมดแทนบิดาด้วย

 

พิธี Hawan พิธี Varni

            พิธี Hawan จะจัดขึ้นในช่วงโอกาสที่เป็นมงคลและสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นการขึ้นบ้านใหม่ การริเริ่มกิจการใหม่ หรือวันสำคัญ ๆ ทางศาสนา โดยจะมีศาสนิกชนผู้รักษาศีลบริสุทธิ์ (Sodh) อ่านพระคัมภีร์ 5 ท่าน คนละบทแตกต่างกันไป และมีอีก 2 ท่านดูแลกองไฟซึ่งทุกคนนั่งล้อมวงประกอบพิธีอยู่

            ส่วนพิธี Varni จะเป็นการสวดมนต์ต่อเนื่อง ซึ่งจะมีศาสนิกชนผู้รักษาศีลบริสุทธิ์ (Sodh) ดูแลกองไฟ 1 ท่านโดยไม่ขาดช่วง ด้วยองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ยัคยิต ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 15) ได้ทรงดำริให้ศาสนสถานของชาวซิกข์-นามธารีในกรุงเทพฯ มีการสวดมนต์ต่อเนื่อง 24 ชั่วโมงมาโดยตลอดจนถึงปัจจุบัน เพื่อรำลึกถึงองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12)

 

พิธีอ่านพระมหาคัมภีร์ทั้งหมดภายใน 48 ชั่วโมง  (Akand Paath)

           พิธีนี้ประกอบขึ้นเพื่อเป็นการให้ศาสนิกชนได้ทบทวนคำสั่งสอนซึ่งองค์พระศาสดาได้ทรงจารึกไว้ในพระมหาคัมภีร์มาถือปฏิบัติในชีวิตประจำวัน และเพื่อรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระศาสดาทุกพระองค์ โดยศาสนิกชนสามารถประกอบพิธีนี้ได้ในทุกโอกาสเพื่อความเป็นสิริมงคล โดยศาสนิกชนจะสลับสับเปลี่ยนหน้าที่กันเพื่ออ่านพระมหาคัมภีร์ตั้งแต่หน้าแรกจวบจนหน้าสุดท้ายภายในเวลา 48 ชั่วโมงนับเริ่มตั้งแต่เวลาที่เริ่มอ่าน

 

พิธีฌาปนกิจศพ (Saskaar)
            ศาสนาซิกข์-นามธารีมีความเชื่อคำจารึกในพระมหาคัมภีร์ซึ่งกล่าวถึงการเวียนว่ายตายเกิดและการแสวงหาหนทางเพื่อการหลุดพ้นจากสังสารวัฎ เมื่อจิตวิญญาณได้สละร่างแล้ว บุคคลในครอบครัวและญาติจะจัดให้มีพิธีฌาปนกิจ หรือเผาศพแก่ผู้ที่จากไปก่อนพระอาทิตย์ตกภายในเวลา 24 ชั่วโมงหลังจากสิ้นลม (เว้นแต่ในกรณีหากมีเหตุจำเป็นหรือเหตุสุดวิสัยใด) จากนั้นจะมีการนำเถ้าอัฐิไปลอยอังคารในวันรุ่งขึ้น

ทั้งนี้จะมีการจัดพิธีสวดมนต์บำเพ็ญกุศลรำลึกถึงผู้วายชนม์หลังจากนั้นโดยมุ่งเน้นให้จัดแบบเรียบง่าย ซึ่งองค์พระศาสดาทรงสั่งสอนให้ญาติของผู้วายชนม์งดเว้นการร้องไห้เศร้าโศกเสียใจเพราะถือว่าการจากโลกนี้ไปเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

 

วันสำคัญทางศาสนา

- วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติของพระศาสดาแต่ละพระองค์ (Prakash Diwas)

- วันรำลึกวันคล้ายวันขึ้นประทับครองพระอาสน์สืบทอดความเป็นพระศาสดาแต่ละพระองค์ (Gur Gaddi Diwas)

- วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตของพระศาสดาแต่ละพระองค์ (Jyoti Jyote Diwas)

- ช่วงเทศกาลพิธี ยัป ปัรโย้ค (Jap Paryoke) เพื่อรำลึกถึงองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12)

- วันบุญขึ้นเดือนใหม่ ตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งจะจัดขึ้นเดือนละครั้ง (Sangraand)

- วันรำลึกถึงการเสียสละของบรรพบุรุษผู้พลีชีพเพื่อปกป้องคุณธรรมและศาสนา (Shaheeda Da Din)

- วันบำเพ็ญบุญเพื่อรำลึกถึงและมอบเป็นกุศลแก่บรรพชนในครอบครัวผู้ล่วงลับไปแล้ว (Saraad)

 

            อนึ่ง วันสำคัญต่าง ๆ ส่วนใหญ่จะคำนวนตามปฏิทินจันทรคติซึ่งมักจะเปลี่ยนไปในแต่ละปีสุริยะปฏิทิน ส่วนในปี พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018) มีวันสำคัญ ดังนี้

Sunday 14 January 2018 Mela Magi Mukatsar อาทิตย์ 14 มกราคม 2561 เทศกาล Magi Mukatsar

Sunday 14 January 2018 Sangrand (Maagh) อาทิตย์ 14 มกราคม 2561 วันบุญขึ้นเดือนใหม่ Sangrand-Maagh

Wednesday 17 January 2018 Shaheedi Mela Malerkotla พุธ 17 มกราคม 2561 วันรำลึกการเสียสละของบรรพบุรุษผู้พลีชีพเพื่อปกป้องคุณธรรมและศาสนา ณ เมือง มาเลโกตเล

Thursday 18 January 2018 Pardesh Gavan – Sri Satguru Ram Singh Ji พฤหัสบดี 18 มกราคม 2561 วันรำลึกถึงวันที่องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12) ทรงถูกเชิญไปกักบริเวณนอกประเทศอินเดีย

Monday 22 January 2018 Basant Panchmi & Parkash Diwas Satguru Ram Singh Ji จันทร์ 22 มกราคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12)

Monday 29 January 2018 Parkash Diwas Guru Har Rai Ji จันทร์ที่ 29 มกราคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ หัร ราย ยี (พระศาสดาองค์ที่ 7)

Monday 12 February 2018 Sangrand (Phagun) จันทร์ 12 กุมภาพันธ์ 2561 วันบุญขึ้นเดือนใหม่ Sangrand-Phagun

Thursday 1 March 2018 Holi พฤหัสบดี 1 มีนาคม 2561 เทศกาลโฮลี

Thursday 1 March 2018 Hola Start (Sri Bhaini Sahib) พฤหัสบดี 1 มีนาคม 2561 วันเริ่มเทศกาลงานบุญโฮล่า (ณ เมือง ศิริ แภณี ซาฮิบ)

Thursday 1 March 2018 Parkash Diwas Satguru Balak Singh Ji พฤหัสบดีที่ 1 มีนาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ บาลัก ซิงห์ ยี (พระศาสดาองคืที่ 11)

Sunday 4 March 2018 Parkash Diwas Satguru Partap Singh Ji อาทิตย์ 4 มีนาคม 2561 วันรำลึกวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ประตาป ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 14)

Monday 5 March 2018 Hola Finish (Sri Bhaini Sahib) จันทร์ 5 มีนาคม 2561 วันสิ้นสุดเทศกาลงานบุญโฮล่า (ณ เมือง ศิริ แภณี ซาฮิบ)

Wednesday 14 March 2018 Sangrand (Chet) พุธ 14 มีนาคม 2561 วันบุญขึ้นเดือนใหม่ Sangrand-Chet

Wednesday 21 March 2018 Joti Jot Guru Angad Dev Ji พุธ 21 มีนาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ อังคัต เทพ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 2)

Thursday 22 March 2018 Joti Jot Guru Har Gobind Ji พฤหัสบดี 22 มีนาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ หัร โคบินด์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 6)

Thursday 29 March 2018 Joti Jot Guru Har Krishan Ji พฤหัสบดี 29 มีนาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ หัร กริชัน ยี (พระศาสดาองค์ที่ 8)

Wednesday 4 April 2018 Sri Mata Chand Kaur Ji Diwas พุธ 4 เมษายน 2561 วันรำลึกถึง Mata Chand Kaur Ji

Thursday 5 April 2018 Parkash Diwas Guru Teg Bhadhur Ji พฤหัสบดี 5 เมษายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ เตค บาฮา ดูร ยี (พระศาสดาองค์ที่ 9)

Saturday 7 April 2018 Parkash Diwas Guru Arjan Dev Ji เสาร์ 7 เมษายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ อัรยัน เทพ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 5)

Saturday 14 April 2018 Mela Vaisakhi เสาร์ 14 เมษายน 2561 เทศกาล วีสาขี

Saturday 14 April 2018 Sangrand (Vaisakh) เสาร์ 14 เมษายน 2561 วันบุญขึ้นเดือนใหม่ Sangrand-Vaisakh

Monday 16 April 2018 Parkash Diwas Satguru Guru Angad Dev Ji จันทร์ 16 เมษายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ อังคัต เทพ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 2)

Sunday 29 April 2018 Parkash Diwas Guru Amar Das Ji อาทิตย์ 29 เมษายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ อมร ดาส ยี (พระศาสดาองค์ที่ 3)

Thursday 10 May 2018 Joti Jot Satguru Hari Singh Ji พฤหัสบดี 10 พฤษภาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ หริ ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 13)

Monday 14 May 2018 Sangrand (Jeth) จันทร์ 14 พฤษภาคม 2561 วันบุญขึ้นเดือนใหม่ Sangrand-Jeth

Friday 1 June 2018 Satguru Ram Singh: Amrit Administration to Women ศุกร์ 1 มิถุนายน 2561 วันรำลึกวันประกอบพิธีรับน้ำอมฤตแก่สตรี โดยองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12)

Sunday 3 June 2018 First Anand Karaj ceremony anniversary อาทิตย์ 3 มิถุนายน 2561 วันรำลึกการจัดพิธีมงคลสมรสตามแบบชาวซิกข์-นามธารีขึ้นเป็นครั้งแรก

Sunday 17 June 2018 Joti Jot Guru Arjan Dev Ji อาทิตย์ 17 มิถุนายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ อัรยัน เทพ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 5)

Friday 15 June 2018 Sangrand (Harh) ศุกร์ 15 มิถุนายน 2561 วันบุญขึ้นเดือนใหม่ Sangrand-Harh

Friday 29 June 2018 Parkash Diwas Guru Har Gobind Ji ศุกร์ 29 มิถุนายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ หัร โคบินด์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 6)

Monday 16 July 2018 Sangrand (Sawan) จันทร์ 16 มิถุนายน 2561 วันบุญขึ้นเดือนใหม่ Sangrand-Sawan

Sunday 22 July 2018 Parkash Diwas Sri Satguru Uday Singh Ji อาทิตย์ 22 กรกฏาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ อูเดย์ ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 16)

Sunday 5 August 2018 Shaheedi Mela Raikot อาทิตย์ 5 สิงหาคม 2561 วันรำลึกการเสียสละของบรรพบุรุษผู้พลีชีพเพื่อปกป้องคุณธรรมและศาสนา ณ เมือง ไร่โกฎ

Monday 6 August 2018 Parkash Diwas Guru Har Krishan Ji จันทร์ 6 สิงหาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ หัร กริชัน ยี (พระศาสดาองค์ที่ 8)

Friday 17 August 2018 Sangrand (Bhadon) ศุกร์ 17 สิงหาคม 2561 วันบุญขึ้นเดือนใหม่ Sangrand-Bhadon

Tuesday 21 August 2018 5 Badro Diwas Joti Jot Satguru Partap Singh Ji อังคาร 21 สิงหาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ประตาป ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 14)

Wednesday 12 September 2018 Joti Jot Guru Ram Das Ji พุธ 12 กันยายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ อมร ดาส ยี (พระศาสดาองค์ที่ 3)

Monday 10 September 2018 Dastar Bandi Divas Satguru Jagjit Singh Ji จันทร์ 10 กันยายน 2561 วันรำลึกวันทรงโพกผ้าบนพระเศียร องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ยัคยิต ซิงห์ ยี

Friday 14 September 2018 Mata Bhupinder Kaur Diwas ศุกร์ 14 กันยายน 2561 วันรำลึกถึง Mata Bhupinder Kaur

 

Saturday 15 September 2018 Shaheedi Mela Amritsar เสาร์ 15 กันยายน 2561 วันรำลึกการเสียสละของบรรพบุรุษผู้พลีชีพเพื่อปกป้องคุณธรรมและศาสนา ณ เมือง อมฤตสระ

Sunday 16 September 2018 Gur-Gaddi Diwas Sri Satguru Ram Singh Ji อาทิตย์ 16 กันยายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันขึ้นประทับครองพระอาสน์สืบทอดความเป็นพระศาสดาขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 12)

Sunday 16 September 2018 START OF JAP PRAYOG อาทิตย์ 16 กันยายน 2561 วันเริ่มพิธี ยัป ปัรโย้ค ประจำปี

Monday 17 September 2018 Sangrand (Assu) จันทร์ 17 กันยายน 2561 วันบุญขึ้นเดือนใหม่ Sangrand-Assu

Tuesday 25 September 2018 Joti Jot Guru Amar Das Ji อังคาร 25 กันยายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ อมร ดาส ยี (พระศาสดาองค์ที่ 3)

Sunday 30 September 2018 Gur-Gaddi Diwas Guru Angad Dev Ji อาทิตย์ 30 กันยายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันขึ้นประทับครองพระอาสน์สืบทอดความเป็นพระศาสดาขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ อังคัต เทพ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 2)

Thursday 4 October 2018 Joti Jot Guru Nanak Dev Ji พฤหัสบดี 4 ตุลาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ นานัก เทพ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 1)

Thursday 11 October 2018 Parkash Diwas Satguru Hari Singh Ji พฤหัสบดี 11 ตุลาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ หริ ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 8)

Tuesday 16 October 2018 JAP PRAYOG Mela Finish อังคาร 16 ตุลาคม 2561 วันสิ้นสุดพิธี ยัป ปัรโย้ค ประจำปี

Wednesday 17 October 2018 Sangrand (Katak) พุธ 17 ตุลาคม 2561 วันบุญขึ้นเดือนใหม่ Sangrand-Katak

 

Friday 26 October 2018 Parkash Diwas Guru Ram Das Ji ศุกร์ 26 ตุลาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ราม ดาส ยี (พระศาสดาองค์ที่ 4)

Friday 2 November 2018 Joti Jot Guru Har Rai Ji ศุกร์ 2 พฤศจิกายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ หัร ราย ยี (พระศาสดาองค์ที่ 7)

Wednesday 7 November 2018 Diwali พุธ 7 พฤศจิกายน 2561 วันเทศกาล ดีวาลี

Thursday 8 November 2018 Bikram Samwat 2074 begins พฤหัสบดี 8 พฤศจิกายน 2561 วันเริ่มศักราชใหม่ปี 2074

Wednesday 21 November 2018 Joti Jot Diwas Guru Gobind Singh Ji พุธ 21 พฤศจิกายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ โคบินด์ ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 10)

Wednesday 21 November 2018 Parkash Diwas Satguru Jagjit Singh Ji พุธ 21 พฤศจิกายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ยัคยิต ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 15)

Friday 23 November 2018 Parkash Diwas Satguru Nanak Dev Ji ศุกร์ 23 พฤศจิกายน 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันประสูติองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ นานัก เทพ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 1)

Friday 16 November 2018 Sangrand (Maghar) ศุกร์ 16 พฤศจิกายน 2561 วันบุญขึ้นเดือนใหม่ Sangrand-Maghar

Monday 26 November 2018 Shaheedi Mela Ludhiana จันทร์ 26 พฤศจิกายน 2561 วันรำลึกการเสียสละของบรรพบุรุษผู้พลีชีพเพื่อปกป้องคุณธรรมและศาสนา ณ เมือง ลุเดียนา

Wednesday 12 December 2018 Joti Jot Guru Tegh Bhadur Ji พุธ 12 ธันวาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ เตค บาฮา ดูร ยี (พระศาสดาองค์ที่ 9)

Thursday 13 December 2018 Joti Jot Diwas Satguru Jagjit Singh Ji พฤหัสบดี 13 ธันวาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ ยัคยิต ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 15)

Thursday 13 December 2018 International Naam Simran Day พฤหัสบดี 13 ธันวาคม 2561 วันสวดมนต์สากลของศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีทั่วโลก

Sunday 16 December 2018 Sangrand (Poh) อาทิตย์ 16 ธันวาคม 2561 วันบุญขึ้นเดือนใหม่ Sangrand-Poh

Saturday 22 December 2018 Joti Jot Saturu Balak Singh Ji เสาร์ 22 ธันวาคม 2561 วันรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตองค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ บาลัก ซิงห์ ยี (พระศาสดาองค์ที่ 11)

Sunday 23 December 2018 Shaheedi Diwas Sahibzadas Ajit Singh Ji & Jujhar Singh Ji Shaheedi Diwas อาทิตย์ 23 ธันวาคม 2561 วันรำลึกการเสียสละของ Ajit Singh Ji และ Jujhar Singh Ji (บุตรชายขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ โคบินด์ ซิงห์ ยี [พระศาสดาองค์ที่ 10]) ผู้พลีชีพเพื่อปกป้องคุณธรรมและศาสนา

Sunday 23 December 2018 Dastar Bandhi Diwas Satguru Uday Singh Ji อาทิตย์ 23 ธันวาคม 2561 วันรำลึกวันทรงโพกผ้าบนพระเศียร องค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ อูเดย์ ซิงห์ ยี

Wed 26 December 2018 Sahibzadas Fateh Singh Ji & Zorawar Singh Ji พุธ 26 ธันวาคม 2561 วันรำลึกการเสียสละของ Fateh Singh Ji และ Zorawar Singh Ji (บุตรชายขององค์พระศาสดา ศิริ สัตคุรุ โคบินด์ ซิงห์ ยี [พระศาสดาองค์ที่ 10]) ผู้พลีชีพเพื่อปกป้องคุณธรรมและศาสนา

(อ้างอิงข้อมูล: http://kukasikhs.com/kukasikhs-wp/wp-content/uploads/2018/01/namdhari-calendar2018.pdf)

 

สถิติผู้นับถือศาสนาซิกข์

ปัจจุบันสาธารณรัฐอินเดียมีประชากรประมาณ 1,300 ล้านคน มากเป็นอันดับ 2 ของโลก มีผู้นับถือศาสนาซิกข์ในประเทศประมาณ 1.9% ของจำนวนประชากร หรือประมาณ 20 ล้านคน ศาสนาซิกข์ทุกนิกาย ถึงแม้จะเกิดมาไม่นานนักแต่จำนวนศาสนิกชนของศาสนาก็มีมากถึงประมาณ 40 ล้านคน โดยอาศัยกระจายอยู่ในประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก เช่น สหรัฐอเมริกา แคนาดา อังกฤษ สิงคโปร์ ฮ่องกง และไทย เป็นต้น

สำหรับในประเทศไทยนั้นมีชาวซิกข์-นามธารีพักอาศัย และประกอบสัมมาชีพอยู่ ซึ่งกระจายอยู่ตามจังหวัดใหญ่ ๆ โดยส่วนใหญ่อยู่อาศัยในกรุงเทพมหานคร

            ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารี ต่างล้วนมุ่งปฏิบัติธรรม อุทิศตนด้วยความกล้าหาญเพื่อพระผู้เป็นเจ้า ศาสนิกชนส่วนใหญ่มีความกล้าหาญมากโดยดูจากประวัติศาสตร์แห่งการต่อสู้เพื่อความดีงาม และคุณธรรมซึ่งได้แสดงให้ชาวโลกประจักษ์ถึงความกล้าหาญจนอาจกล่าวได้ว่า ศาสนิกชนชาวซิกข์-นามธารีมีความเข้มแข็ง และเป็นศูนย์รวมพลังของศาสนิกชนที่มีประสิทธิภาพ ไม่ว่าจะเป็นเกษตรกรชั้นนำของอินเดีย นักการเมือง นักกีฬาซึ่งสร้างชื่อเสียงให้แก่อินเดีย นักอุตสาหกรรม แพทย์ นักดนตรีสังคีตศิลป์ระดับแนวหน้า ทั้งนี้ด้วยการทุ่มเทกายใจ มีวิริยะอุตสาหะในการทำงานอย่างหนัก และเสียสละเพื่อส่วนรวมเป็นที่ตั้ง ด้วยเอกลักษณ์ของความสามารถนี้เองทำให้ศาสนิกชนส่วนมากจึงประสบความสำเร็จในการดำเนินชีวิตไม่ว่าจะไปตั้งถิ่นฐานในส่วนใดของโลก

 

สถานที่ตั้งและการติดต่อ

ตั้งอยู่เลขที่ 127/1 ซอยอโศก สุขุมวิท 21 แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพฯ


สมัครสมาชิกเพื่อติดตามศาสนสถานที่แห่งนี้ หรือแจ้งแก้ไขข้อมูล
 

องค์การทางศาสนา

ศาสนา ชื่อสถานที่
ศาสนาพุทธองค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก (พ.ส.ล.)
ศาสนาพุทธพุทธสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
ศาสนาพุทธยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
ศาสนาพุทธเปรียญธรรมสมาคมแห่งประเทศไทยฯ
ศาสนาอิสลามสำนักจุฬาราชมนตรี
ศาสนาคริสต์สภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย (สสท.) (Catholic Bishops’ Conference of Thailand)
ศาสนาคริสต์สภาคริสตจักรในประเทศไทย
ศาสนาคริสต์สหกิจคริสเตียนแห่งประเทศไทย
ศาสนาคริสต์มูลนิธิคริสตจักรคณะแบ๊บติสต์ (Thailand Baptist Convention)
ศาสนาคริสต์มูลนิธิคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสแห่งประเทศไทย (Seventh-Day Adventist of Thailand)
ศาสนาพราหมณ์-ฮินดูสำนักพราหมณ์พระราชครู
ศาสนาพราหมณ์-ฮินดูสมาคมฮินดูสมาช
ศาสนาพราหมณ์-ฮินดูสมาคมฮินดูธรรมสภา
ศาสนาซิกข์สมาคมศรีคุรุสิงห์สภา
ศาสนาซิกข์สมาคมนามธารีสังคัต


** กดที่ชื่อสถานที่ เพื่อดูรายละเอียด **